Na długim dystansie - felieton pastor Andrzeja Seweryna

Inaczej jedzie się autem na krótkim dystansie, kiedy jedziemy gdzieś niedaleko lub poruszamy się po naszym niedużym przecież mieście. Odległości niewielkie, choć korki w ciągu dnia chyba nie mniejsze niż w czasie wakacji, które przecież się skończyły. Coraz bardziej marzymy chyba wszyscy o obwodnicy Szczytna, ale na ten luksus przyjdzie nam jeszcze poczekać kilka lat.

Czasem jednak trzeba pojechać autem daleko i pokonać dłuższy dystans. To wymaga również korzystania z dróg szybkiego ruchu, a więc taka podróż jest bardziej wymagająca i wyczerpująca. Trzeba więc zasiąść za kierownicą i najlepiej zrobić to wtedy, kiedy jest się wypoczętym i przygotowanym do dłuższej podróży. W czasie jej trwania należy również robić przerwy, by nie ulec znużeniu i - nie daj Boże – nie zasnąć za kierownicą.

Kiedy więc większość gości weselnych zjechała się aż z Warszawy, Białegostoku i my z dalekich Mazur, wszystkim nam było daleko, ale szczęśliwie dotarliśmy na tę uroczystość. Z tej okazji mogliśmy odświeżyć kontakty z niektórymi gośćmi weselnymi, które mieliśmy ze sobą przed laty, jak również poznać nowych ludzi. A ponieważ przyjechaliśmy na ślub dwojga młodych ludzi, więc zaczęliśmy dzielić się z innymi swoim małżeńskim stażem. Byli więc tacy, którzy okazali się wiernymi długodystansowcami w małżeńskim biegu, ponieważ tak jak my mają za sobą kilka dekad szczęśliwego małżeństwa i nadal są razem, ciesząc się swoimi dorosłymi dziećmi oraz coraz bardziej dorosłymi wnukami. Inni legitymowali się krótszym stażem małżeńskim, ponieważ są ze sobą kilka lub kilkanaście lat. Dowodem na to były ich małe dzieci, z którymi przyjechali na ślub tych dwojga, którzy na naszych oczach rozpoczęli swój wspólny, życiowy bieg.

W życiu małżeńskim jest podobnie jak z jazdą samochodem na długim dystansie. Trzeba mieć wiele sił, wytrwałości, cierpliwości, a nade wszystko miłości do siebie nawzajem, tej nieustającej świeżości uczuć, bo przecież obiecaliśmy sobie na ślubnym kobiercu, że będziemy ze sobą „aż nas śmierć rozłączy”. Nie wszystkim to się udaje, bo życie nie jest łatwym i prostym biegiem, lecz maratonem. Zwyciężają najwytrwalsi i najbardziej konsekwentni, którzy w swój bieg wkładają wszystkie siły i umiejętności.

Są oczywiście tacy, którym jazda samochodem nie sprawia żadnej przyjemności, lecz jest wielkim stresem wprost proporcjonalnym do długości zaplanowanej trasy. Niektórzy unikają wjazdu do większych miast, bo to dla nich stres ponad siły. Nie mają doświadczenia ani też nie są wprawnymi kierowcami, którzy z kolei traktują jazdę samochodem jako w pewnym sensie odpoczynek i relaks, jeśli jedzie się spokojnie, bez pośpiechu i niepotrzebnej oraz niebezpiecznej brawury.

No cóż, nie każdy nadaje się na dobrego kierowcę, więc unika jazdy na długich dystansach. Nie pomogą żadne jazdy doszkalające, bo takim osobom zawsze pocą się ręce, a jazda jest paraliżującym stresem i wysiłkiem ponad siły. Tacy narażają nie tylko siebie, ale także swoich potencjalnych pasażerów. Lepiej więc powiedzieć sobie uczciwie: Nie nadaję się do prowadzenia auta i wybić sobie to z głowy, polegając raczej na tych, którzy podwiozą i usłużą, jeśli zajdzie potrzeba.

Wracając do kwestii relacji małżeńskich należy powiedzieć z uznaniem o tych, którzy potrafią być sobie wierni przez całe życie, którzy wypracowali w sobie trwałą miłość mierzoną okazywaniem sobie dobra, życzliwości, pomocy, wsparcia, a wreszcie cierpliwości i wyrozumiałości, bez których nie da się przeżyć życia w wierności i miłości. Małżeństwo bowiem to nie jest przelotne uczucie, zauroczenie lub fascynacja na krótki czas, ale bardzo poważna decyzja i zobowiązanie nie tylko wobec żony/męża, ale także wobec Boga, jeśli ludzie decydują się na tzw. ślub kościelny, czyli mający również duchowe konsekwencje. W tym przypadku sam Pan Bóg jest przywoływany przez młodych jako wiarygodny i pewny gwarant ich niedoskonałych uczuć. Jeżeli z tego świadomie rezygnują i zadowalają się ceremonią cywilną lub żyją w nieformalnym związku, wtedy nie mają prawa liczyć na Boże błogosławieństwo. Muszą liczyć wyłącznie na siebie, a to żadna gwarancja trwałości związku i niegasnącej miłości, która jest fundamentem każdego udanego i trwałego małżeństwa.

To smutne, że tak wielu ludzi dzisiaj, nie tylko młodych, zadowala się krótkodystansowymi relacjami bez większych zobowiązań i odpowiedzialności. Zaspokojenie osobistych pragnień i cielesnych przyjemności przysłania prawdziwe uczucia, na które albo nie ma czasu, albo nie ma ochoty, bo każdy wie, że kochać oznacza zaprzeć się samego siebie i żyć dla osoby kochanej, jej dobra, komfortu, szczęścia i przyjemności. Jeśli to człowiek czyni wytrwale i szczerze, wtedy to dobro do niego powraca i uszczęśliwia jego samego. Lepiej więc być wytrwałym i godnym zaufania długodystansowcem niż napalonym i nieodpowiedzialnym sprinterem, który domaga się od życia wszystkiego, co służy przede wszystkim jemu samemu. To się nazywa egoizm, który zgubił już niejednego!

Andrzej Seweryn

andrzej.seweryn@gmail.com